Wiara, nadzieja i... furia (z miłością w tle)

Pati Yang – Faith, Hope & Fury (2009)

Nowa płyta Pati brzmi tak, jakby artystka doszła wraz z mężem (producentem jej albumów) do wniosku, że etykieta wyznawczyni trip hopu, która do niej przylgnęła, mocno ją więzi i nie dodaje już skrzydeł.
I całe szczęście, że tak się stało, gdyż trzeci album w jej dorobku przynosi nowy wizerunek – brzmi tu świeżo jak nigdy dotąd. Małżeństwo Hiltonów dokonało udanego mariażu ambitnej elektroniki z przystępnym popem, wyprodukowanym na najwyższym, światowym poziomie. Zdystansowali tym samym rodzimą konkurencję, która drepcze trzy kroki za nimi, zamotana w starych patentach. Dużo tu smaczków ukrytych w tle, zdarzają się kosmiczne aranże (Supernatural, Red Hot Black) – warto słuchać tej płyty w jakości 5:1. Ale przede wszystkim nowa Pati ukazuje twarz bardziej dojrzałej i pewnej siebie artystki, której odwaga polega na dokonaniu świadomej wolty w stronę popu. Pati po liftingu to drapieżna, seksowna, silna i pewna siebie kobieta (Stories From Dogland). Ale pozostaje też delikatna i bezbronna, w pewnych momentach wręcz eteryczna (Outside, A Little Wrong). Najciekawsze w tym wszystkim jest jednak pozostawienie wrażenia, ba, nawet pewności, że Yang jest artystką poszukującą. Idę o zakład, że następny album będzie kolejnym zwrotem – i pewnie sama Pati jeszcze nie wie gdzie ją poniesie. Może folk, może neo-country?

I dygresja – porównania do Roisin Murphy są jak najbardziej na miejscu – to ten sam typ wrażliwości, ten sam typ poszukiwaczki nowych form wyrazu i umiejętność przeistaczania się niczym kameleon, w zależności od nastroju. Tak bogata osobowość i talent zasługują na odpowiednią oprawę. Pozostaje tylko czekać, aż gwiazda Pati rozbłyśnie pełnym blaskiem. W Polsce w niektórych kręgach ma status wręcz kultowej artystki, dla świata pozostaje jeszcze nie do końca odkryta. Trzymamy kciuki za przyszłość!

Pati Yang - Outside